بیا ُ محکم بغلم کن؛

هرچند پایان راه رسیده ایم.

چیزی از تو

به یادگار

نمی خواهم.

در دهلیز چپم

عشقی از تو جا مانده،

سینه ات را بیاور

امانتی را

به قلبت پس می دهم...

من مدیونِ تو هستم

مدیونِ تمامِ زخم هایِ بی امانی که به من می زنی

و مجال می دهی

قلبم بزرگ شود

و رویِ پایِ خودش بایستد

بزرگ شود

و تمامِ غمِ عالم را در خود جا دهد

بی آن که حتا برایت تنگ شود

من مدیون تو هستم

(نسترن وثوقی )

رفتنت ماندنی می شود وقتی که باید بروی ، بروی ..

و ماندنت رفتنی می شود وقتی که نباید بمانی ، بمانی ..

برو ، بگذار چیزی از تو بماند که نبودنت را گرانبها کند !!

برو ، بگذار رفتنت بیش از آنکه دردی بر دلی بنشاند و خاطرها پرحسرت شود ..

برو ، نگذار ماندنت باری شود بر دوش دل کسی که شکستن غرورت برایش از شکستن سکوت آسانتر ست ..

رفتن رسیدن است ، برای رسیدن راهی به جز رفتن نیست ..

همه چیز را باتو تجربه کردم!

اولین دلشوره برای اولین قرار...

اولین دست گرم...

اولین صدای سنگین....

اولین روزهای آفتابی....

اولین تپش قلب...

و اولین بوسه....

از تو دور شدم

مثل ابر از دریا

اما هر جا رفتم باریدم.

(رسول یونان )

یکبار برایم نوشتی دوستت دارم ... من هزار بار خواندمش ... هزار بار ضربان قلبم بالا گرفت ... هزار بار نفس در سینه ام برید ... هزار بار در وجودم ریشه کرد ... انگار که هزار بار شنیده ام انگار که هزار بار نوشته ای ... یکبار در آغوشت کشیدم ... هزار بار خوابش را دیدم ... هزار بار تب کردم ... هزار بار آرام گرفتم انگار که هزار بار در آغوشم بوده ای ... تو یکبار دروغ گفتی ... من دروغت را هزار بار تکرار کردم ... هزار بار رویا ساختم ... هزار بار باور کردم انگار خانه ام را روی آب ساخته باشم ... تو یکبارنبودی ... من هزاربار دنبالت گشتم ... هزار بار خاموش بودی ...

چقدر نيستی؟!و من زنم...زنی با لهجه ی عشقكه جای خالی ات را با لاک های رنگی و رژهای صورتی پر می كنم...رو به روی آيينه لبخند می زنمو انتظارت را درد می كشمروز را با عطر تو نفس می كشم...و شب را در شرجی خيالت خواب می كنم..سفيدی موهايم را رنگ می كنمو خط های پيشانی ام را صاف... برايت جوان می مانمحتی اگر شناسنامه ام را باد ببرد...و برای با تو بودن دير شده باشد خيلی دير . . .(سارا قبادی)

چقدر صدای آمدنِ پاییز

شبیه صدای قدم های تو بود

ملتهب، مرموز، دوست داشتنی...

چقدر هوای پاییز شبیه دست های توست

نه گرم، نه سرد، همیشه بلاتکلیف!

چقدر صدای خش خش برگ ها

شبیه صدای قلب من است

که خواست، افتاد، شکست...

چقدر این پیاده روها پر از آرزوهای من است

نارنجیِ یکدست، پُر از آدم های دست در دست، مست...

چقدر پاییز شبیه دلتنگی ست

شبیه کسی که بود، رفت

کسی که دیگر نیست.



(پریسا زابلی پور)